Miejsce: Teatr Kana, plac św. Piotra i Pawła 4/5, Szczecin

Data: 23.11.2025

godz. 17

Punktem wyjścia spektaklu Wojtka Ziemilskiego była choroba, z którą reżyser zmaga się od ośmiu lat: uciążliwa, trudna do opanowania, niemożliwa do wyleczenia. Kolejne kuracje nie przynosiły poprawy, lekarze rozkładali ręce, alternatywne metody zawodziły. Dopiero nowy, eksperymentalny lek, wprowadzony na rynek przez jeden z globalnych koncernów farmaceutycznych, przyniósł nadzieję. Nadzieję niepewną, ale realną.

Jednak opowieść o chorobie w ujęciu Ziemilskiego daleka jest od prostego, wzruszającego świadectwa. Zamiast narracji o cierpieniu i uzdrowieniu artysta konstruuje performatywny esej o absurdzie ludzkiego ciała, o granicach kontroli, wyobraźni i empatii wobec samego siebie. Przygląda się swojej kondycji z dystansem i ironią, bada język, którym próbujemy mówić o fizjologii, a także o tym, co w nas nieprzewidywalne i obce.

Ziemilski nie szuka katharsis. Zamiast tego proponuje widzom doświadczenie pełne napięć, między racjonalnością a wiarą, między autoanalizą a performatywną grą, między chorobą a życiem, które trwa mimo wszystko.