Telefon od przyjaciela

W jednym z popularnych telewizyjnych teleturniejów jest taka opcja „telefon do przyjaciela”. Korzysta się z niej w sytuacji, gdy w głowie odpowiadającego pojawia się pustka lub mętlik i nie wiadomo, co odpowiedzieć. A w zwyczajnym życiu, już poza szklanym ekranem, jest bardzo ważna opcja „telefon od przyjaciela”. Nie mniej ważny, a może nawet ważniejszy, jest telefon od przyjaciółki.

Mam serdeczną przyjaciółkę. Taką od zwykłych rozmów, żartów, czasami poważniejszych tematów, a czasami od gadania właściwie o niczym. Czyli od tego wszystkiego, z czego składają się normalne relacje między ludźmi.

Przyjaciółka nagle zamilkła. A ponieważ były akurat wakacje, więc pomyślałem, że gdzieś wyjechała lub po prostu chce odpocząć od całego świata i jego zgiełku. Każdy przecież ma swoje sprawy, swoje problemy i swoje dni, kiedy najchętniej wyłączyłby telefon i udawał, że świat nie istnieje.

Wakacje się skończyły i nieśmiało zadzwoniłem do niej. Nie odebrała. Napisałem SMS-a. Pozostał bez odpowiedzi. Potem wysłałem wiadomość na Messengerze. Też nic. Jeszcze raz spróbowałem się dodzwonić. Nadal cisza.

W tym momencie można oczywiście zacząć się zastanawiać, co się dzieje. Ale można też przyjąć najbardziej rozsądne rozwiązanie: skoro ktoś nie odpowiada, to być może po prostu nie chce odpowiadać. A skoro nie chce, to nie należy się narzucać. Uznałem więc, że poczekam. I czekałem.

Przez ten czas żyłem swoimi sprawami, taką zwykłą codziennością, która nikomu nie jest obca. Nie dzwoniłem do wspólnych znajomych z pytaniem, czy przypadkiem nie wiedzą, co się z nią dzieje. Nie wysyłałem kolejnych wiadomości z gatunku: „Czy wszystko w porządku?”, bo po kilku wcześniejszych próbach człowiek zaczyna się zastanawiać, czy przypadkiem nie przesadza.

Życie toczyło się dalej, a ja w międzyczasie zmieniłem telefon. Nowy telefon, nowa technologia, nowe możliwości, milion funkcji, z których pewnie połowy nigdy nie wykorzystam. Przeniosłem sobie kontakty, zdjęcia, różne aplikacje i całą współczesną zawartość, bez której podobno nie można już normalnie funkcjonować. Nie zauważyłem tylko jednego. Nie miałem zapisanego numeru mojej przyjaciółki.

I właśnie wtedy, po wakacyjnej ciszy, zadzwonił telefon. Spojrzałem na wyświetlacz – numer nic mi nie mówił. Nic więc dziwnego, że zawahałem się. Bo dzisiaj człowiek nie reaguje już na nieznany numer tak jak kiedyś. Kiedyś telefon dzwonił – człowiek odbierał. Proste.

Dzisiaj telefon dzwoni, a człowiek najpierw patrzy na wyświetlacz i zaczyna się zastanawiać. Kto to? Może cudowne krople? Może ktoś chce mi sprzedać garnki?

Nieznany numer stał się czymś podejrzanym. Czasami nawet bardzo podejrzanym. Tymczasem telefon nadal dzwonił, a ja patrzyłem na niego i zastanawiałem się, czy odebrać. W końcu pomyślałem: a co mi tam. Odebrałem.

Po drugiej stronie odezwał się znajomy głos. To była ona. Moja serdeczna przyjaciółka. Po kilku tygodniach milczenia zadzwoniła właśnie wtedy, kiedy jej numer przestał być dla mnie znanym numerem.

Przez chwilę nawet nie wiedziałem, co powiedzieć. Tyle razy próbowałem się z nią skontaktować, a teraz, kiedy wreszcie zadzwoniła, to ja zastanawiałem się, czy przypadkiem nie jest to kolejny telefon od kogoś, kto chce mi coś sprzedać.

Na szczęście odebrałem. Okazało się, że miała swoje powody. Jak to w życiu bywa. Nic takiego, co wymagałoby uruchamiania policji, detektywa czy choćby grupy wspólnych znajomych. Po prostu życie czasami układa się tak, że człowiek znika na jakiś czas, a potem pojawia się znowu. Porozmawialiśmy tak zwyczajnie, jakby tych kilku tygodni w ogóle nie było.

I wtedy pomyślałem sobie, że z tymi telefonami to jest tak jak w teleturnieju: oczekujemy pomocy w odpowiedzi na trudne pytania i dzwonimy do przyjaciela. Tutaj jest odwrotnie, bo to przyjaciel dzwoni do nas.

Taki telefon należy traktować jak wyjątkową ofertę. Bo przecież nigdy nie wiadomo, kto jest po drugiej stronie nieznanego numeru. Może ktoś chce nam sprzedać cudowne krople, garnki albo coś, czego wcale nie potrzebujemy. A może właśnie dzwoni przyjaciel albo przyjaciółka, na której telefon czekaliśmy.

I tego, niestety, żaden telefon nam nie wyświetli… ©℗

Krzysztof ŻURAWSKI