Gdybym pisał w czasach Antoniego Słonimskiego, czyli przed wojną, w II RP, a chciałbym dorównać temu mistrzowi teatralnego felietonu, który potrafił być w krytyce tyleż błyskotliwie dowcipny, co złośliwy, o najnowszej premierze Teatru Współczesnego - Pięknym i krótkim spektaklu o komunikacji - napisałbym tak:

… to znaczy nic bym nie napisał. Zostawiając pod tytułem - jak w akapicie powyżej - puste miejsce.

Ale tak nie napiszę, bo jednak… coś napiszę.

Żyjemy przecież w innych czasach niż „przedwojenny" Słonimski, mogący sobie pozwolić na taką dezynwolturę jak kwitowanie czegoś milczeniem (takiej skądinąd nie „napisał"), lub paroma słowami (znana była jego recenzja z przedstawienia pt. Kartka papieru: „Dlaczego tylko kartka? Cała rolka!").

On sobie mógł pozwolić, bo i czasy i teatry były inne niż dziś. Dlatego unikam jego metody. Żeby nie szkodzić teatrom, które na życie mają, ale wcale tak łatwo nie mają. Tym razem, niestety, czuję się zwolniony z przestrzegania tej zasady.

Piękny i krótki spektakl o komunikacji grany jest na scenie Nowe Sytuacje (dawnej Malarni), przy czym słowo