Zrobili wszystko, co mogli, aby imponujących rozmiarów pomnik przyrody zachować dla potomnych: wzmocnili jego pień zastrzykiem betonu. Wiek później właśnie tę potężną plombę - jedyną pozostałość historycznej Grubej Olchy - w Puszczy Bukowej odkryli pasjonaci dawnego Szczecina pod egidą Pomorskiego Towarzystwa Historycznego.

Nie tylko po śladach zaginionych artefaktów historyczne śledztwa prowadzi dr Marek Łuczak, prezes Pomorskiego Towarzystwa Historycznego. Czego dowodem choćby ostatnia wyprawa do Puszczy Bukowej w poszukiwaniu Grubej Olchy.

- Pomnik przyrody Gruba Olcha (Dicke Erle) pojawia się na planie Puszczy Bukowej z 1913 roku. Była to już 15. edycja tej mapy, wydana przez Hermanna Sarana ze Szczecina. Sprawdzono poprzednie mapy z 1886 i 1899 roku, jednak drzewo pojawia się jako pomnik przyrody jedynie na późniejszych planach ze wspomnianego 1913, a także 1936 i 1938 roku - relacjonuje dr Marek Łuczak. - Drzewo zostało opisane również w 1929 roku, w publikacji o pomnikach przyrody Puszczy Bukowej opracowanej przez Ernsta Holzfussa - w wykazie Nadleśnictwa Śmierdnica. Według