Mała panda, panda czerwona czy kotoniedźwiedź rudy – wszystkie te nazwy odnoszą się do tego samego zwierzęcia, czyli pandki rudej. Ze względu na swój uroczy wygląd, przypominający mieszankę lisa, szopa pracza i kota, przez długi czas było kwestią sporną, do jakiego rodzaju i rodziny należy ten gatunek. Dziś wiadomo, że pandka ruda tworzy w królestwie zwierząt własną rodzinę, zwaną pandkowate (Ailuridae). W rzeczywistości nie jest ona blisko spokrewniona ze swoim imiennikiem, pandą wielką.
Jej odkrywca, Frédéric Cuvier, nazwał ją w 1825 roku „najpiękniejszym ssakiem na ziemi”. Zasięg występowania pandki obejmuje tereny południowej i wschodniej Azji, zamieszkuje chętnie dziuple lub nory w korzeniach drzew na stromych skalnych zboczach. Pandka ma częściowo wysuwalne pazury, co ułatwia jej wspinaczkę po drzewach. Główny element odżywiania stanowi bambus, ale jako prawdziwy drapieżnik nie pogardzi również małym gryzoniem, a na przekąskę chętnie zje owoce i inne rośliny. Teoretycznie jest samotnikiem i jak większość drapieżników jest terytorialna i znakuje swój teren. W sprzyjających warunkach dożywa nawet 20 lat.
Pandka ruda należy obecnie do gatunków silnie zagrożonych wyginięciem. Największym zagrożeniem jest utrata jej siedlisk: górskie lasy, w których żyje, są wycinane pod uprawy, drewno opałowe i materiały budowlane. Nowe drogi dodatkowo dzielą jej siedliska, co dramatycznie zwiększa ryzyko chowu wsobnego i chorób. Ponadto nielegalny handel futrami tych zwierząt stanowi poważne obciążenie dla ich niewielkiej populacji i stanowi egzystencjalne zagrożenie dla przetrwania tych fascynujących zwierząt. W ich naturalnym środowisku żyje obecnie mniej niż 10 000 osobników.
Ogród Zoologiczny Ueckermünde uczestniczy w europejskim programie hodowli ochronnej pandki rudej. Prawie roczna samiczka pandki rudej przyjechała do Ueckermünde z Ogrodu Zoobotanicznego w Toruniu. Docelowo w Zoo Ueckermünde zamieszkać mają dwie samiczki. Kolejna przyjedzie na koniec kwietnia, z Zoo Bussolengo we Włoszech.
Pandki rude w zoo w Ueckermünde są ambasadorami swojego gatunku w środowisku naturalnym.
(K)
