„Chcieliśmy być wolni i wolność sobie zawdzięczać” – te słowa witają zwiedzających w Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie. Za listami, fotografiami i osobistymi pamiątkami kryją się ludzkie dramaty, miłość, rozstania i marzenia brutalnie przerwane przez wojnę. W październiku br. odwiedziłem to miejsce z żoną. Opowieść przewodnika Franciszka Gusty i świadectwa zgromadzone w muzeum uświadamiają, jak wysoką cenę zapłacili Warszawiacy za pragnienie wolności.
Powstanie Warszawskie wybuchło 1 sierpnia 1944 roku o godzinie 17, nazywanej Godziną „W”. Było zbrojnym wystąpieniem przeciwko niemieckiemu okupantowi, zorganizowanym przez Armię Krajową. Jego celem było wyzwolenie stolicy przed wkroczeniem wojsk sowieckich. W walkach uczestniczyli żołnierze AK, harcerze, ochotnicy, a także kobiety pełniące funkcje łączniczek i sanitariuszek. Powstanie trwało 63 dni i zakończyło się kapitulacją 2 października 1944 roku.
– Wśród uczestników byli również bardzo młodzi ludzie, którzy rezygnowali z własnych planów i marzeń, by walczyć o wolność. Jednym z nich był poeta Krzysztof
...