Człowiek czarujący i powściągliwy jednocześnie. Na pytanie, czy woli Bacha czy Mozarta, odpowiada – Brahmsa. Inżynier, pianista i nauczyciel fortepianu – Jerzy Polak kończy w listopadzie 90 lat.
Ludzi takich jak Jerzy Polak nie ma już wielu. To typ starego intelektualisty. W tym przypadku metryka świadczy jak najlepiej. Przyjął nas jednego z wczesnych wieczorów w małym patio neorenesansowej willi przy Wojska Polskiego, siedzibie szkoły muzycznej I stopnia. Postawny dżentelmen z odrobiną siwych włosów, czarną skórzaną teczką, odziany w szarą wełnianą marynarkę w drobną kratę.
– Jak należy zwracać się do pianisty? Maestro?
– Nie. Jurku. Panie Jurku – odpowiada.
Człowiek ze Związku Radzieckiego
Jerzy Polak urodził się w 1936 roku na terenie dzisiejszej Ukrainy, w ówczesnym Związku Radzieckim – państwie, w którym spędził większość swojego życia. Do Polski, do Szczecina przyjechał w 1991 roku. Mimo znaczącego nazwiska polskie korzenie Jerzego Polaka nie są do końca pewne. Jak sam mówi, nie czuje się ani Polakiem, ani Ukraińcem – czuje się człowiekiem ze Związku
...