Z prof. Grzegorzem Ciechanowskim z Instytutu Nauk o Polityce i Bezpieczeństwie Uniwersytetu Szczecińskiego rozmawia Alan Sasinowski.
- Służby podczas zamachu w Krakowie zareagowały prawidłowo?
- Zasługują na pozytywną ocenę. Zadziałały szybko. Nie tylko policja, bo przecież na miejscu byli także strażnicy miejscy, strażacy, ratownicy. Policjanci pokazali, czym jest prawdziwa służba dla społeczeństwa, czym jest poświęcenie w obliczu niebezpieczeństwa. Warto pamiętać, że krakowski rynek jest trudnym miejscem do interwencji. Z reguły jest tam wielu turystów, cudzoziemców, którzy nie znają topografii miejsca, co może rodzić problemy, gdy trzeba uciekać.
- Możemy obawiać się naśladowców Michała Oksińskiego?
- Niestety, istnieje takie niebezpieczeństwo. Tak było, gdy niedawno pojawił się nożownik. Dla większości z nas człowiek, który strzelał w Krakowie, to szaleniec. Nie da się wykluczyć, że są jednostki, dla których ktoś taki może być bohaterem, niestety. Może im zaimponować, że się nie bał, że był zdolny do zorganizowania zamachu.
- Co więc można zrobić, żeby taka sytuacja się nie powtórzyła?
- Napastnik jakoś przeszedł przez sito instytucji monitorujących Internet. Tu można coś usprawnić. Tylko pamiętajmy o jednym. Państwem, w którym Internet jest najlepiej monitorowany, są Chiny. Zwiększenie bezpieczeństwa ma swój rewers, czyli zwiększenie inwigilacji. Trzeba te wartości zważyć. Co do społeczeństwa. Na nagraniach było widać, że wiele osób kompletnie nie wiedziało, jak się zachować, nie rozumiało sytuacji, w której się znalazło. Warto więc uświadomić sobie, że każdy z nas może znaleźć się w środku takiego dramatu.
- Właśnie. Co wtedy zrobić?
- Niech nikt z nas nie próbuje robić z siebie bohatera. Zawsze przypominamy naszym studentom podstawową zasadę obowiązującą w sytuacji zagrożenia życia: uciekaj - ukryj się - walcz.
- Czym walczyć, gdy naprzeciwko nas staje człowiek z długą bronią?
- Wiele przedmiotów dookoła nas możemy zmienić w narzędzie jeśli nie do walki z napastnikiem, to do rozproszenia go, zyskania czasu. Choćby krzesło. Cokolwiek znajdzie się pod ręką. Oczywiście w takiej ekstremalnej sytuacji stres jest olbrzymi, nikt nie może być pewny, jak się zachowa. Sam nie mogę być pewny, jak bym się zachował.
- Pojawiły się głosy, że warto zwiększyć dostęp do broni.
- To niedobry pomysł. Nie brakuje sfrustrowanych ludzi, w rękach których broń mogłaby stanowić poważny problem dla społeczeństwa.
- Czy nadal jesteśmy bezpiecznym krajem?
- Jedno, nawet tak tragiczne wydarzenie nie zmienia tego, że na tle wielu innych krajów Europy wyróżniamy się takim zielonym słupkiem bezpieczeństwa. To wciąż nasz duży kapitał.
- Dziękuję za rozmowę. ©℗
