Wyglądają na dobre małżeństwo. Tak mówią o nich sąsiedzi, którzy widzą ich w sklepie, na ulicy, w autobusie. Ale to tylko pozór, bo małżeństwo 55-letniego Jana i osiem lat młodszej Ewy jest nieszczęściem, szczególnie dla niej. Nie bez powodu rodzina nazywa ją Isaurą. Bo ona rzeczywiście jest niewolnicą swojego męża. Nie może zrobić czegokolwiek poza jego wiedzą. Jej bliskich bardzo to boli. To, co Ewę spotyka, nazywają niewolnictwem, ale czasem także syndromem… sztokholmskim, choć akurat to drugie określenie jest niezbyt precyzyjne.
Ewa, choć pracuje, nie ma przy sobie pieniędzy, nawet, w co trudno uwierzyć, jednego grosika. Jej pensja wpływa na wspólne konto, które systematycznie kontroluje mąż. Na zakupy wydziela jej pieniądze, dając jednocześnie do ręki karteczkę, na której niezwykle precyzyjnie wypisuje, co i w jakiej ilości ma kupić. Nie ma mowy o jakiejkolwiek zachciance. Gdyby jego Isaura pozwoliła sobie np. na loda albo batonik, w domu miałaby piekło. Tak parokrotnie zdarzyło się przed laty. Dlatego od tamtej pory musi przynosić wszystkie paragony, nawet na najdrobniejszy zakup. Ma czasami ochotę, by coś zrobić poza jego wiedzą, ale szybko tłumi ją w sobie, bo wie, czym mogłoby się to skończyć. Bo jej panu i władcy żadna niesubordynacja nie umknie spod wszechwładnej kontroli. ©℗
Cały artykuł w „Kurierze Szczecińskim”, e-wydaniu i wydaniu cyfrowym z 17 sierpnia 2018 r.
Oskar MARKOWSKI
Fot. Dariusz GORAJSKI
