Instytut Pamięci Narodowej odnowił nagrobek pochowanego na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie Powstańca Wielkopolskiego, Wincentego Dąbrowicza. Obok tego miejsca pochówku w poniedziałek, w 107. rocznicę zakończenia powstania, oddano hołd panu Wincentemu i wszystkim innym uczestnikom zwycięskiego dla Polski zrywu. W kameralnej uroczystości brał udział m.in. poczet sztandarowy wystawiony przez uczniów XVI LO w Szczecinie.
Żaden z krewnych pana Wincentego nie mieszka w Szczecinie. Jego grobem nie miał kto się zajmować. Nie było na nim nawet kamienia nagrobnego, tylko drewniany krzyż. Miejsce miało zostać zlikwidowane.
- Dzięki współpracy z Zakładem Usług Komunalnych, który wskazał nam, że taki grób jest, udało nam się ochronić go przed likwidacją. To kolejny taki grób. Uratowanie go jest dla nas najważniejsze - mówił dyrektor szczecińskiego IPN-u, Krzysztof Męciński. - Ustawa z 2018 roku o grobach weteranów walk o wolność i niepodległość Polski pozwala nam otoczyć opieką takie miejsca.
Historyk przypomniał, że udane dla Polski powstanie wielkopolskie ustanowiło zachodnią granicę II RP - z Poznaniem jako polskim miastem. Wysiłek powstańców przełożył się też na to, jak zachodnia granica naszego kraju wyglądała po drugiej wojnie światowej.
- Pełna patriotyzmu Wielkopolska miała istotny wkład w zagospodarowanie Pomorza Zachodniego - stwierdził Krzysztof Męciński. - Wielkopolska niejako adoptowała Pomorze Zachodnie. Powstańcy Wielkopolscy budowali polskość Szczecina. Urzędnicy, lekarze, naukowcy z Wielkopolski pomagali w uruchomieniu Szczecina po zniszczeniach wojennych, gdy to miasto znalazło się w granicach państwa polskiego. W Szczecinie było silne koło środowiskowe Powstańców Wielkopolskich działające przy jedynej legalnej (w PRL-u - AS) organizacji kombatanckiej, przy ZBOWiDzie.
Wincenty Dąbrowicz urodził się 17.01.1892 r. w miejscowości Ryczywół (pow. Oborniki). W młodości należał do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W 1913 r. został wcielony do wojska pruskiego do 29. Batalionu Saperów. Brał czynny udział w I wojnie światowej na froncie francuskim i rosyjskim. Zwolniony ze służby w stopniu kaprala. W styczniu 1919 r. dołączył do powstania wielkopolskiego. W składzie Kompanii Rogozińskiej brał udział w walkach o Rogoźno, Budzyń, Potulice, Chodzież i Międzychód. Wiosną 1919 r. został oddelegowany wraz z jednostką na front wschodni, gdzie kontynuował walkę w składzie 2. Pułku Strzelców Wielkopolskich podczas wojny polsko-bolszewickiej. Walczył w okolicach Płocka oraz nad rzeką Dźwiną. Zdemobilizowano go w stopniu sierżanta. Był aktywnym członkiem Związku Powstańców Wielkopolskich. Został odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym i Medalem 10-lecia Odzyskania Niepodległości.
IPN odnowił też inne groby na Cmentarzu Centralnym. Między innymi prof. Tadeusza Sokołowskiego czy gen. Aleksandra Litwinowicza. ©℗
Alan Sasinowski
