Poniedziałek 16 maja 2022r. 
REKLAMA

Dusza zielonego domu [GALERIA]

Data publikacji: 2016-09-06 20:52
Ostatnia aktualizacja: 2019-07-09 11:14
Dusza zielonego domu
 

Starość nie musi być nudna, smutna, samotna. One pokazują, że może być to czas radości wśród ludzi i dla ludzi, pełen aktywności. A dobrym duchem towarzystwa i przydomowego zielono-kwiatowego ogrodu jest Jadwiga Gaj. Z małego klombiku z aksamitkami i liliami w kilka lat zrobiły ogród na ponad 1,5 tysiąca metrów kwadratowych. Z malwami, oczkiem wodnymi i altanami, z kopcem Budzisza i krokusowymi polami. I wciąż mówią: „Wszystko przed nami". One, czyli kobiety z wielkiej rodziny Domu Pomocy Społecznej - Domu Kombatanta i Pioniera Ziemi Szczecińskiej przy ul. Romera 21-29.

Gdy Jadwiga Gaj dołączyła do ich licznej rodziny przed paroma laty, zajęła pokój na czwartym piętrze, z widokiem na... wielką płytę. Tu wtedy nawet nie było jak skrzynki z pelargoniami postawić, bo miała jeszcze apartament bez balkonu. Poszła więc sadzić aksamitki i lilie. Mały klombik zrobiła przy wejściu do budynku. 

- Staram się i chciałabym zawsze być tym dobrym duchem ogrodu, choć czasem zdrowie nie pozwala. Ale różnie bywa. Lubię coś w tym ogrodzie robić, a jak nie mogę, to jest mi smutno. Całe moje życie to kwiaty i ogrody. Mam je we krwi. Bez nich żyć nie mogę - powtarza z uśmiechem 88-latka na powitanie przy okazji kolejnego z nami spotkania, choć nieco osłabiona, bo i z wiekiem przyplącze się co pewien czas jakaś choroba. I - jak w minionym roku - pani Jadzia jest jedną z naszych przewodniczek w opowieści o tym, co się zmieniło w jej i współmieszkańców przydomowym ogrodzie na osiedlu Zawadzkiego-Klonowica. 

Dla niej radością było tak grzebać w ziemi. „Skoro taka potrzeba, to proszę bardzo" - usłyszała wówczas od Ryszarda Budzisza, dyrektora DPS-u. Poradził, by skontaktowała się z Heleną Sawczyszyn, terapeutką. Na to wspomnienie teraz sam się śmieje. Przy stoliku w przydomowej kawiarence o zielonym domowym ogrodzie rozmawiamy także z Magdaleną Niżniowską, drugą z terapeutek zajęciowych, zatrudnionych w placówce. Wokół stolika krąży golden retriverka Molka, także terapeutka na specjalnym etacie. 

- Mamy w ogrodzie nowe altany i trzy nowe huśtawki, na których również są podwieszone donice z kwiatami - mówi pani Magda.

- Minionej jesieni zabraliśmy się za pierwszy narożnik, tuż przy wejściu do naszego domu. Urządzamy tam taki kącik natury z trawami, lawendą, ognikami. I te nasadzenia się przyjęły - dodaje pani Helena. - Przynosimy paprocie ze swoich działek i dosadzamy. Z własnego wysiewu mamy aksamitki, podobnie smagliczki nadmorskie, groszek, z własnych szczepek są pelargonie - z 90 sztuk przyjęło się ich 60. - Znad morza trafiły też bambusy z działeczki naszej koleżanki. No i lilie, ulubione kwiaty pani Jadzi.

- Tu jedna roślinka, tam dwie nowe rośliny i ogród robi się coraz piękniejszy - podkreśla pani Magda. - Najłatwiej jest pójść i kupić, ale to, co samemu uda się na własnej działce, przynosi najwięcej satysfakcji, dumę, radość - podkreśla pani Magda.

Przy balkonach, w tym przy balkonie pani Jadwigi, rosną piękne, w różnych kolorach, malwy. W innych częściach ogrodu można podziwiać: bzy, magnolie, lipy, rdest, tuje, różne odmiany komarzyc, berberysy bordowe. 

- Chyba to całe zamieszanie z ogrodem i roślinami dziewczyny robią po to, żeby pani Jadzia miała wśród nich zasłonę, by nikt nie widział, jak popala papierosy. Sadzą tego tyle, żeby pani Jadzia miała się gdzie ukryć - śmieje się dyrektor Budzisz. - Nie wiedziałem, co robię. A otworzyłem studnię bez dna pod niewinną nazwą - ogród. Doprowadziłem do powstania nieformalnej, acz świetnie zorganizowanej, grupy nacisku. Której teraz - jak widzę po podaniu, jakie dzisiaj trafiło na moje biurko - wpadła na pomysł, że już powinniśmy myśleć o nowych akcentach w ogrodzie. Najgorsze, że one dobrze wiedzą, iż im nie odmówię. One nie robią tego dużymi rachunkami, ale za to skutecznie, systematycznie, mały wniosek na małą kwotę. I zwykle chodzą z tymi wnioskami oddzielnie. Właśnie wróciłem z urlopu i zauważyłem nowe kwiatki, więc będę musiał podpytać moją zastępczynię.  

Styl działania ogrodowego lobby pod wodzą pani Jadzi  najlepiej obrazuje historia kamieni. Przyniosły woreczek dekoracyjnych łupków. Wysypały wokół jednego z pni wielkich drzew. Gdy usłyszały, że się podoba, dyrektora namówiły na małą wyprawę.

- Pojechaliśmy kupić drugi worek. A wróciliśmy z 3 tonami! - wspomina z rozbawieniem dyr. Budzisz . - Innym razem pytam, gdzie kierowca. Okazuje się, że pojechał z dziewczynami na dzbany. Jedne kupiły. Innych wymusiły darowanie. Ten największy, co teraz jest okazałym kwietnikiem z petuniami, z łupków był lepiony. A innym razem... słyszę, że służbowy transport zadysponowały na skrzynki wypatrzone gdzieś przy śmietniku. Na jednym z klombów pojawiły się rury szamotowe. Tłumaczą mi, że w przyszłości przez nie popłynie strumień bluszczu... Do dziś nie mam śmiałości spytać, skąd to wzięły. Jest taka piosenka pt. „Ona czuje we mnie pieniądz". I coś jest na rzeczy.

Ogród powstawał etapami. Z pasji, dzięki wsparciu miasta, a także dzięki ziemi, jaką udało się do DPS przyłączyć w ostatnim czasie. Teraz to miejsce rekreacji i wypoczynku, ale też zielonej terapii (hortiterapia), jaką Helena Sawczyszyn prowadzi w DPS z nie mniejszym sukcesem jak np. dogoterapię czy kulinoterapię. Dla osobistej satysfakcji i dobra wspólnego, wnosząc radość w życie pensjonariuszy z ich ulubienicą i maskotką o wdzięcznym imieniu Molka.

- Bo Molka, co wszyscy wiedzieć powinni, też ma swój wkład w urządzanie naszego grodu. Bywa że czasem coś wykopie, no to my po niej inne rośliny wsadzamy. Albo oberwie pączki lilii. Dla zabawy  - opowiada pani Helena. - Tu, w ogrodzie, nasi pensjonariusze mają przestrzeń do wypoczynku, a na miarę sił i własnych możliwości do aktywnego spędzania czasu - dodaje Helena, której Molka na krok nie odstępuje.

Gdy jedni przesiadują w zacienionych altanach, inni pensjonariusze ćwiczą, bawiąc się chustą Klanzy i piłkami. Spacerują albo wpatrują się w toń oczka wodnego okolonego kolorami: koszami z trzmielin i pelargonii, aksamitkami, begoniami, liliowcami i różami, lawendami i tojeściami. Opodal skalniaka, nieprzypadkowo zwanego kopcem Budzisza, od którego wszystko się zaczęło. Jeszcze inni spędzają czas, słuchając w ogrodzie lektur, które czyta im pan Aleksander Karaśkiewicz.

Ogród stał się ich radością na co dzień. Nie wszyscy tu wiedzą, że trafili do nieba - podsumowuje pani Jadzia. ©℗

Mirosław WINCONEK

Fot. Mirosław WINCONEK

Na zdjęciach: pani Jadwiga Gaj z towarzystwie terapeutek Heleny Sawczyszyn, Magdaleny Niżniowskiej i Molki w ogrodzie DPS - Domu Kombatanta i Pioniera Ziemi Szczecińskiej przy ul. Romera i ich przydomowy ogród.

 

REKLAMA
REKLAMA

Komentarze

nowy
2016-09-08 07:24:19
to pan prezes czy dyrektor, ile domów już prowadzi ?
zorientowany
2016-09-07 10:06:48
ten doinformowany to jakiś komunista . Nie śpi od 5 rano i wszystko wie najlepiej. Pewnie Go ten Dyrektor Budzisz wywalił z roboty za nieróbstwo albo za donoszenie. Jestem rodziną pensjonariusza w tym Domu. i taką zmianę jak zrobił dyrektor Budzisz to życzę wszystkim samorządom takiego dyrektora. Kto był w tym domu za czasów jego poprzedników i pojedzie teraz to zobaczy jak można prowadzić ośrodek dla ludzi starych. Ludzi starych trzeba kochać. w tym domu czuje się ciepło pomimo jego wielkości. Brawo dla kadry. A doinformowany może by się lepiej za robotę wziął a ie za czytanie gazet o 5 rano.
Życie
2016-09-07 08:13:41
Taka starość jest smutna, bo gdzie rodzina....
czytelnik
2016-09-07 07:28:31
materiał sponsorowany ?
doinformowany
2016-09-07 05:53:32
Dyrektor Budzisz powinien już jak jego popleczniczka z wydziału zdrowia w Urzędzie Miasta niejaka p.Olejnik wylecieć z hukiem z tego DPS !! Olejnik już posunęli teraz kolej na tego "przewalacza" trzymam kciuki , oby jak najszybciej ....

Dodaj komentarz

HEJT STOP
0 / 500


REKLAMA