niedziela, 22 września 2019.
Strona główna > Sport > Siatkówka. Od Szołomickiego do Kurka

Siatkówka. Od Szołomickiego do Kurka

Siatkówka. Od Szołomickiego do Kurka
Data publikacji: 2018-10-03 20:35
Ostatnia aktualizacja: 2018-10-04 10:40
Wywietleń: 2188 354466

Reprezentacja polskich siatkarzy dokonała historycznego wyczynu zdobywając tytuł mistrzów świata po raz drugi z rzędu. To był turniej, w którym mieliśmy swoje szczecińskie akcenty. Przede wszystkim był to Bartosz Kurek, wybrany MVP całego turnieju.

30-letni atakujący od nowego sezonu reprezentować będzie barwy Stoczni Szczecin, z całą pewnością przyciągnie na trybuny rzesze kibiców. Możemy być pewni, że hala Netto Arena pękać będzie w szwach, prócz Kurka w szczecińskim zespole pojawią się bowiem inni utytułowani, bardzo znani na całym świecie siatkarze.

Jednym z asystentów trenera Vitala Heynena był Michał Gogol, obecnie szkoleniowiec szczecińskiego zespołu, który od nowego sezonu poprowadzi drużynę złożoną z gwiazd światowego formatu. Zadanie ma bardzo trudne, w przeszłości szczecińskie zespoły klubowe prowadzili wybitni polscy trenerzy, także odpowiedzialni za reprezentacyjne zespoły: Hubert Wagner, Ryszard Kruk, Tadeusz Chojnacki czy Leszek Piasecki.

Kurek bez medalu olimpijskiego

Bartosz Kurek nie rozgrywając nawet jednego meczu w barwach szczecińskiego klubu stał się najbardziej utytułowanym graczem w historii szczecińskiej siatkówki. 9 lat temu został mistrzem Europy, dwa lata później wywalczył na imprezie tej samej rangi brązowy medal, dwukrotnie uczestniczył w Igrzyskach Olimpijskich – w roku 2012 w Londynie i w roku 2016 w Rio de Janeiro.

Szczecin miał już swoich reprezentantów podczas mistrzostw świata, olimpijczyków, a nawet medalistów mistrzostw Europy. Siatkarskie tradycje sięgają nawet lat 50. ubiegłego wieku. Pierwszą znaną siatkarską postacią był Aleksy Szołomicki. Do Szczecina trafił z Warszawy już jako mistrz Polski, reprezentant Polski, w roku 1957 doprowadził siatkarzy Pogoni Szczecin do pierwszego, historycznego medalu mistrzostw Polski.

Jako zawodnik Pogoni grał w mistrzostwach świata w roku 1956. Polacy byli wtedy o krok od medalu, zajęli czwarte miejsce, w 10-zespołowej grupie finałowej odnieśli sześć zwycięstw, tylko o jedno mniej od wicemistrzów świata Rumunów, z którymi w bezpośrednim meczu wygrali 3:1.

Szołomicki i Cieniuch na czwartym miejscu

Nasz najlepszy siatkarz w latach 50. dwukrotnie występował też w finałowym turnieju mistrzostw Europy, za każdym razem reprezentacja Polski kończyła zawody na szóstym miejscu. To był czas zdecydowanej dominacji krajów bloku socjalistycznego, siatkówka na zachodzie Europy była bardzo mało popularna i trwało to przynajmniej do lat 80. ubiegłego wieku.

W kolejnych mistrzostwach świata w roku 1960 Szołomickiego zabrakło już w reprezentacji, ale znalazł się w niej Stanisław Cieniuch, który trafił do Szczecina z Zawiszy Bydgoszcz. Tam odbywał zasadniczą służbę wojskową, ale po niej nie wrócił już do rodzinnego Trójmiasta, ale postanowił wzmocnić coraz silniejszy zespół Pogoni.

Mistrzostwa świata odbywały się w dalekiej Brazylii i znów toczyły się pod dyktando krajów z bloku socjalistycznego. Polska reprezentacja, podobnie jak przed czterema laty znów uplasowała się na czwartym miejscu, ponownie o jeden punkt ustąpiła Rumunii, z którą przegrała swój pierwszy mecz w turnieju i spotkanie to zaważyło na ostatecznej kolejności miejsc.

„Dziki” Wojdyga porywał publiczność

Szczecin na kolejnych wybitnych siatkarzy i sukcesy w tej dyscyplinie sportu musiał czekać przez ponad 20 lat. Dopiero w latach 80. ubiegłego wieku narodziła się wspaniała drużyna pod szyldem Stali Stocznia Szczecin, a w niej pierwszoplanową rolę odgrywał Janusz Wojdyga.

W roku 1983 Stal była beniaminkiem ekstraklasy i w swoim premierowym występie wywalczyła brązowe medale. Wojdyga natomiast znalazł się w reprezentacji prowadzonej przez Huberta Wagnera, który po raz drugi miał doprowadzić naszą reprezentację do najwyższych zaszczytów, a pomóc w tym miał atakujący ze Szczecina nazywany przez kibiców „Dziki”.

To z uwagi na jego pełną ekspresji postawę nie tylko podczas gry, ale również, a może przede wszystkim podczas przerw w grze, kiedy umiał stworzyć atmosferę walki, miał w sobie mnóstwo pasji i energii, zarażał tym resztę drużyny, a także liczną szczecińską publiczność, która zawsze szczelnie wypełniała trybuny małej hali przy obecnym SDS podczas meczów ligowych, ale również reprezentacyjnych lub w europejskich pucharach.

Wojdyga wicemistrzem Europy

W roku 1983 polska reprezentacja z Wojdygą w składzie wywalczyła tytuł wicemistrza Europy, to był pierwszy medal podczas mistrzowskiej, międzynarodowej imprezy wywalczony przez szczecińskiego siatkarza. W drużynie regularnie zdobywającej medale mistrzostw Europy nie był siatkarzem podstawowym, ale okazał się pierwszym medalistą mistrzowskiej, międzynarodowej imprezy wywodzącym się ze szczecińskiego klubu.

Wagner bardzo chętnie korzystał z zawodników Stali Stocznia, widział w nich głód sukcesu, nasi zawodnicy, przeważnie młodzi, perspektywiczni sprawiali wrażenie chętnych do pracy, a na takich lubił stawiać słynny „Kat”, jak nazywano Wagnera.

W roku 1984 Polska z przyczyn politycznych nie pojechała na turniej Igrzysk Olimpijskich do Los Angeles. Brązowy medal olimpijski zdobyli Włosi, którzy podczas mistrzostw Europy w NRD w roku 1983 zostali przez polską reprezentację rozbici.

Już wtedy w wieku zaledwie 20 lat pierwszoplanową postacią w reprezentacji był Waldemar Kasprzak, popularny „Pitek”, atakujący mocno i świetnie broniący zawodnik. Utrzymywał znakomitą formę od igrzysk w Los Angeles do następnych w Seulu, ale Polacy na żaden z tych turniejów z różnych przyczyn nie pojechali.

Hubert Wagner zaczął powoływać go do reprezentacji jeszcze wtedy, gdy zawodnik nie miał nawet pewnego miejsca w drużynie klubowej, poziom polskiej siatkówki był wtedy wysoki, a legendarny szkoleniowiec świetnie potrafił dostrzec potencjał siatkarza i w miarę wcześnie starał się tych najbardziej zdolnych wprowadzać do reprezentacji.

Talent Kasprzaka

W przypadku Kasprzaka absolutnie się nie pomylił. To był siatkarz w Szczecinie w latach 80. zdecydowanie najbardziej utalentowany, wszechstronny, a przy tym skromny i ambitny. Po latach zrobił karierę na zachodzie, grywał w najlepszych niemieckich klubach, zdobywał kolejne mistrzowskie tytuły.

Kasprzak dwa razy grał w finałowym turnieju mistrzostw Europy, wywalczył w roku 1985 czwarte miejsce, cztery lata później nasza drużyna uplasowała się dopiero na siódmym miejscu – wtedy najgorszym w całej historii występów naszej reprezentacji podczas mistrzostw Europy. Wtedy coraz częściej do głosu dochodziły kraje spoza układu socjalistycznego: Grecja, Holandia, Włochy, Francja, Szwecja.

W roku 1986 Polska grała w finałowym turnieju mistrzostw świata po raz ostatni przed bardzo długą przerwą. Z Kasprzakiem w składzie uplasowała się na dziewiątym miejscu. Siatkarska potęga zbudowana w latach 70. przez Huberta Wagnera w latach 80. przez tego samego szkoleniowca nie umiała utrzymać mistrzowskiego poziomu, schodziła coraz niżej w światowej hierarchii.

Borówko i Kaczyński

We wspomnianym roku 1985 w finałowym turnieju mistrzostw Europy wystąpili prócz wspomnianego Kasprzaka jeszcze: Roman Borówko i Ryszard Kaczyński. Polski zespół w meczu o brązowy medal przegrał z Francją. To było duże rozczarowanie, wcześniej przez pięć turniejów z rzędu polski zespół zawsze plasował się na drugim miejscu, zawsze za bezkonkurencyjną ekipą ZSRR.

Polska, ale także szczecińska siatkówka przeżywała kryzys aż do drugiej połowy lat 90. W roku 1996 polski zespół po raz pierwszy od 16 lat zakwalifikował się na turniej Igrzysk Olimpijskich w Atlancie. W kadrze znalazł się młody, bo zaledwie 22-letni atakujący Morza Szczecin, Krzysztof Jańczak.

Był też doświadczony Witold Roman, który do Szczecina trafił po igrzyskach olimpijskich, a także zaledwie 19-letni Paweł Zagumny, który w szczecińskim zespole grał w latach 1997-2000, w finałowych turniejach igrzysk olimpijskich wystąpił aż cztery razy, w roku 2006 został wicemistrzem świata, a trzy lata później mistrzem Europy i najlepszym rozgrywającym turnieju.

W turnieju igrzysk olimpijskich grali też: Krzysztof Gierczyński w roku 2008, który w barwach Morza Szczecin grał w latach 1996-2002, oraz Radosław Rybak w roku 2004, który w szczecińskim zespole występował w latach 2001-2003.

Szczecin miał zatem wielu znakomitych, utytułowanych siatkarzy, którzy prócz międzynarodowych sukcesów potrafili też prowadzić lokalny zespół do tytułów mistrza Polski. Bartosz Kurek dopiero stanie przed zadaniem nawiązania do klubowych tradycji siatkarzy z lat 80, którzy dwukrotnie sięgali po krajowy tytuł, ale żaden w ówczesnych graczy nie może się równać z naszymi obecnymi gwiazdami w kwestii międzynarodowych trofeów. ©℗ 

Wojciech PARADA

Komentarze

hah
Spodenki to mieli genialne.
2018-10-04 06:46:58

Dodaj komentarz

Akceptuję regulamin. Link do regulaminu
Pogoda
21
na godz. 15:00
Zobacz prognozę na trzy dni

Przez granice

Dodatek specjalny do „Kuriera Szczecińskiego”
wienbe logo Oderpartnerschaft logo
CZYTAJ WIĘCEJ

Über die Grenzen

Sonderbeilage der Zeitung „Kurier Szczeciński”
wienbe logo Oderpartnerschaft logo
LESEN SIE MEHR

Filmy

Wokalne popisy na pl. Grunwaldzkim

Nekrologi

Sonda

Czy popierasz Marsz Równości?

W Kurierze Szczecińskim
Pierwsza strona
Kup najnowsze lub archiwalne wydanie Kuriera Szczecińskiego w wersji elektronicznej.
Przejdź do eKuriera
Zamieść ogłoszenie w Kurierze Szczecińskim oraz w wersji elektronicznej.
Daj Ogłoszenie