Piątek, 20 listopada 2026 r. 
REKLAMA

Piłka nożna. Adam Kensy wspomina po latach: Byliśmy jak nieśmiałe króliczki

Data publikacji: 20 listopada 2026 r. 11:01
Ostatnia aktualizacja: 20 listopada 2026 r. 11:01
Piłka nożna. Adam Kensy wspomina po latach: Byliśmy jak nieśmiałe króliczki
Adam Kensy z żoną Teresą podczas wizyty na stadionie Pogoni. Fot. archiwum prywatne  

Adam Kensy w minioną środę skończył 70 lat. Był jedną z gwiazd Pogoni w latach 70. i 80. poprzedniego wieku, znakomitym pomocnikiem ze świetną techniką. Mocno przyczynił się do wywalczenia przez Pogoń III miejsca w Ekstraklasie (ówczesna I liga) w sezonie 1983/84, a trzy lata późnej wicemistrzostwa Polski. Łącznie rozegrał w barwach Pogoni około 300 meczów. W rozmowie z „Kurierem” wspomina początki w Pogoni, dlaczego wybrał Szczecin, a nie Zabrze, i co różniło piłkarzy z komunistycznego kraju od tych z Zachodu.

REKLAMA

– Trafił pan do Pogoni z Zachemu Bydgoszcz jako młody chłopak...

– Tak, było to w styczniu 1975 r., gdy miałem 18 lat. Zadebiutowałem w meczu przeciwko Legii w Warszawie. Grałem regularnie w pierwszym składzie i wszystko układało się dobrze, dopóki drużyny nie objął Konstanty Pawlikaniec.

– Dlaczego?

– Profesor Pawlikaniec robił takie dziwne rzeczy z nami, że nas zajechał. Trenowaliśmy jak wariaci, zamiast w piłkę grać i nasze nogi były ciężkie. Pawlikaniec przyszedł do nas w zimie i drużyna zaczęła trenować pod jego okiem. Ja byłem akurat z Leszkiem Wolskim na kadrze olimpijskiej. Nie zapomnę nigdy, jak wróciliśmy z kadry i był mecz sparingowy na bocznym boisku przy padającym śniegu, a Pawlikaniec kazał nam ćwiczyć pressing totalny. Niektórzy z kolegów mówili do mnie i do Leszka, że nie będziemy teraz pasować do drużyny, bo Pogoń będzie grała pressingiem. Odpowiedziałem, żeby poczekali, aż przyjdzie nam grać na normalnym boisku i trzeba będzie dobrze opanować piłkę, to zobaczą, co z tego pressingu wyjdzie. Pawlikaniec był jedynym szkoleniowcem w mojej karierze, który powiedział, że tak nas wytrenuje, że będziemy mogli grać mecz codziennie. No, takich rzeczy to nawet cudotwórca jeszcze nie zrobił, a on nagle coś takiego sobie wykombinował. Skończyło się spadkiem z ligi.

– A pan przeniósł się do Zawiszy Bydgoszcz.

– Przeniosłem się do Zawiszy, bo pomyślałem sobie, że w tej sytuacji odbębnię wojsko, które było wtedy obowiązkowe. Powróciłem do Pogoni po dwóch latach, gdy ponownie znalazła się w Ekstraklasie. Razem ze mną przyszedł Marek Ostrowski, z którym kolegowaliśmy się w Zawiszy. W zasadzie ja go ściągnąłem do Szczecina, bo beze mnie by tu nie trafił, gdyż Widzew chciał go bardzo mocno.

– Przy urodzinach nie będę wspominał tych przegranych i pechowych meczów, jak z FC Koeln w Pucharze UEFA z przestrzelonym rzutem karnym. Które z meczów w Pogoni zapamiętał pan jako te najbardziej udane?

– Na pewno z Lechią Gdańsk w sezonie 1986/87 wygrany 5:1, gdy grałem naprzeciwko reprezentanta Polski Janusza Kupcewicza. Dobrze pamiętam mecz z tego samego sezonu w Pucharze Polski z Widzewem w Szczecinie. Boisko było bardzo ciężkie. Obie drużyny grały blisko siebie, to znaczy pole gry było zawężone i ja w tej pomocy za dużo się nie nabiegałem. Doszło do dogrywki, więc mówię do Marka Leśniaka: Mam jeszcze siły, to może jakąś akcję zrobimy, żeby ten mecz wygrać. Pamiętam jak dzisiaj, że poszedłem prawą stroną, uciekłem rywalom i po moim dośrodkowaniu Leśny strzelił gola na 3:2. Wtedy z Widzewem nie było łatwo wygrać, ale nam kilka razy się udało. Szkoda tylko, że w tamtych rozgrywkach w kolejnej rundzie odpadliśmy z Pucharu Polski.

– Ta klątwa pucharowa trwa do dzisiaj, podobnie jak to, że Pogoń nie zdobyła żadnego trofeum w 78-letniej historii. Dlaczego?

– Mogę mówić o czasach, w których ja grałem w Pogoni i odpowiedź na to pytanie jest prosta. Zawsze brakowało jednego albo dwóch klasowych zawodników. Pogoń nigdy nie kupiła gotowego zawodnika za moich czasów. Nie było żadnego, Ostrowskiego ja przywiozłem z Bydgoszczy. Ale mówię o takim piłkarzu, który grałby parę lat w lidze i na takich pozycjach, na które byśmy potrzebowali. Czasami chodziło tylko o jednego gracza. Tak było za czasów trenera Bogusława Hajdasa, gdy byliśmy w czubie, później za Eugeniusza Ksola, no i za trenera Jezierskiego, gdy zdobyliśmy wicemistrzostwo. Mogło być lepiej, gdyby Pogoń kupiła jednego zawodnika z klasą, ale nigdy tego nie zrobiono. Nie wiem, ile Pogoń obecnie ma pieniędzy, ale może teraz drużyna w końcu coś wygra. Dobrze się stało, że kupiono tego skutecznego napastnika, Jordiego Sancheza.

 

...
Zawartość dostępna dla Czytelników eKuriera
Pozostało jeszcze 56% treści.

Pełna treść artykułu dostępna w
eKurierze
z dnia 20-11-2026

 

Rozmawiał Jerzy CHWAŁEK
REKLAMA
Tylko zalogowani użytkownicy mają możliwość komentowania
Zaloguj się Zarejestruj
REKLAMA
REKLAMA